Het Kietelfestijn met vijf meiden

Eindelijk konden wij na zoveel tijd ons kietelfestijn houden. Wij waren met z'n vijven, en wilde onszelf op de proef stellen. Hartsvriendinnen, dat waren we. En waren ook stapelgek op elkaar. Lesbich? Wel als je het lesbich wilt noemen ... what ever. Ja hoor, we zoenen elkaar regelmatig en uiteraard op de mond. Dus ... dan maar lesbich. De bedoeling van die wedstrijd was, dat ieder van ons om een geldbedrag werd gekieteld. Ribben kietelen, dat was het doel. Iedereen in bikinie en liggend op een tafel of op een plank. De poen was voor de beste. Het bedrag was groot, fl 500,00. 100 piek de man (euh vrouw) dus. Aan het einde van die dag werd er gezoend, heel veel gezoend. Ik lag dan op mijn rug en één van mijn vriendinnen hield haar mond boven de mijne. Maakte haar lippen klets nat en drukte de hare tegen de mijne. Ik haalde dan met mijn tong het inmiddels afgekoelde speeksel van mijn lippen. Een heel apart en sensueel gevoel. Dit ging de hele avond door. Maar om bij het begin te beginnen, er stond 2 uur voor. Als je tegen kietelen kunt is dit geen probleem, dan kunt je tot sint juttumus door blijven kietelen. Maar wie kan dit nu 2 uur volhouden. Ik dus niet. Ik loop al na een kwartier rood aan. En dan zitten er nog wel eens een pauze tussendoor. Maar nu was het 2 uur aan één stuk door kietelen. Er werd niet alleen gekieteld maar ook gekriebeld. En geloof mij, dat is stukke erger. Denk maar eens aan zo'n klein onweersvliegje, dat is ook zo'n irritant gevoel. Maar nu werd dit gedaan met een heel dun draadje. De bedoeling was dat iemand op een beklede plank ging liggen en vast gemaakt werd door hele dunne draadjes aan handen en voeten. Als die braken, dan was het 'einde verhaal'. Geen gekietel, geen 500 piek. Praten en een reactie in het gezicht mocht ook niet. Een ieder van ons moest de andere zodanig extreem kietelen dan dit gevoel niet vol te houden was en gauw uit het veld sloeg. Wij stonden inmiddels met z'n allen in die kamer van één van de meiden in onze bikini. Alle ogen waren gericht naar mijn figuur. Wij waren allemaal magere scharminkels, maar uitgerekend ik was diegene met het wasbord. "Die ribben van jou kun je goed tellen zeg", was een opmerking van één van de vier. Ik mocht dus gelijk de spits afbijten. En ik heb het geweten ook. Ik ging op de plank liggen en strekte mij uit met m'n handen naar het hoofdeind. M'n voeten werden vast gemaakt met draadjes aan grote ogen die aan die plank zaten. Zo, die zaten vast. M'n voeten werden vast gehouden door één van de dames en aan het hoofdeind trokken ze aan m'n handen totdat ik in de uitterste strekhouding lag. Nou, daar lag ik dan. Klaar om gekieteld te worden aan m'n ribben. Ik kon me geen millimeter meer bewegen, want dan was het 'pats', dag touwtjes. De reactie van een van de meiden was toen m'n ribben uitpuilden: "Meisie, wat zie je er zo mager uit zeg". Ze vonden het een mooi zicht en popelde om daar eens fijntjes overheen te gaan met hun vingertoppen. "Ben je er klaar voor?" sprak ze. Ik knikte en voelde de eerste zachte porren al tussen m'n ribben. Het deed niet pijn, maar het gevoel was ondragelijk. Ze ging met haar vindertop van de ene naar de andere rib en raakte daarbij een zenuw of zoiets wat dat kietelgevoel geeft. De andere negen vingers kwamen erbij. Ik kreunde van ongemak. Bij kietelen reageer je terughoudend, maar dat kon nu niet. Ik moest doodstil blijven liggen. Oh, het kietelde zo. Er hing hoog aan de muur een klok, maar die ging zo langzaam. Je kunt niets doen, je ligt daar doodstil en uitgerokken, je uitpuilende ribben worden geplaagt door vingertoppen. Je denkt aan iets anders, althands dat probeer ik en ondertussen wordt dat kietelgevoel en de inmiddels opkomende en onhoudbare jeuk alsmaar erger. Ik zat tegen het huilen aan, maar dat heb ik niet laten merken. Want als ze ook maar iets in de gaten krijgen. Ik dacht ook geregeld: oh alsjeblieft, hou op, krabbel me. Het jeukte zo verschrikkelijk. Ik ging haast voor gaas, want ik bewoog mij een heel klein beetje. Een reactie waarschijnlijk. Ik probeerde mij nog wat verder uit te rekken, zodat op de touwtjes minder spanning kwam te staan. Althands dat hoopte ik. Ik had overigens genoeg van het plafont waar ik al die tijd naar heb liggen kijken, dus draaide ik voorzichtig mijn hoofd naar rechts zodat ik haar kon zien die mij kietelde. Ze zat heel ontspannend op haar kruk en lachte naar mij terwijl ze met al haar vingers m'n ribben martelde. Ik lachte wel terug, maar ergens kon ik wel janken. En terwijl zij de rechter kant van m'n ribbenkast kietelde jeukte de linkerkant ook al zo verschrikkelijk. Dat scheen door te trekken. Maar heb het daar eens over. Ieder kreeg één minuut pauze om wat te drinken en iets te zeggen. En wat deed ik zonder er bij na te denken: kenbaar maken dat ik verschrikkelijke jeuk had. Hoofdzakelijk m'n linker ribben. Eén van de meiden ging zachtejes met haar vingertoppen over bepaalde plekjes heen en daar reageerde ik helaas op. Het waren precies die plaatsen waar het zo jeukte. Na die minuut ging het meisje weer verder met kietelen. Ik kreunde even. Maar bleef weer doodstil liggen. Ik zag door het glas van 'n schilderij dat links ook een meisje ging zitten. Ik draaide m'n hoofd voorzichtig naar links en keek enkel maar. Ze haalde iets voor de dag. Een heel dun draadje en liet het mij zien. 'Oh nee, mijn god', dacht ik. "Heb je wel eens een klein vliegje over je huid voelen lopen? Dat kriebelt vreselijk he", zei ze pesterig. Ik zei niets maar luisterde enkel maar. Ze wist nog de jeukende plekjes te vinden en ging daar met het uiteinde van het dunne draadje overheen. "Nee alsjeblieft ...", zei ik "Het jeukt daar zo erg". "Uh, uh, mondje dicht", was het andwoord van haar. 'Stomkop', dacht ik, dadelijk ga ik voor gaas en is alles voor niets geweest. Langzaam ging het draadje over m'n huid heen. Het voelde 'like hell'. Jeukende plekjes doorkriebelen. Ik lag inmiddels wat sneller te ademen. Ze zagen m'n hele ribbenkast op en neer gaan. Ze hadden dus wat moeite met kietelen. "Rustig ademen", kwam van achter mij. Ik ontspande mij weer. Maar ik had het niet meer. M'n rechtse ribben werden continu gekeieteld door 10 vingertoppen, terwijl de verschikkelijke jeukende plekjes op m'n ribben aan de linkerkant werden gekriebeld door het uiteinde van dat draadje. Op dat moment dacht ik: 'wat kan het mij ook schelen, laat die 2 meiden mij maar lekker doorkietelen en laat de jeuk maar jeuken'. Ik wilde die 500 piek hebben. Na 1 1/2 uur was ik op. Ik kon niet meer. Het gekietel en de jeuk was onmenselijk geworden. Ik verbrak de touwtjes. Ik was wel een beetje teleurgesteld, maar de andere meiden vonden het heel knap dat ik het nog zo lang volgehouden had. Ik kreeg toch twee dikke zoenen van hun. Er is dus een winnaar uit de bus gekomen met bijna twee uur. Knap hoor. En zoals ik in het begin van dit verhaal al vertelde, s'avonds was het zoenen geblazen. We trokken allemaal onze bikini'tjes uit en ging met z'n vijven op bed liggen. "Kom op meiden, we gaan zoenen." Iedereen zoende iedereen. Natte zoenen, mond op mond. En ondertussen streelden we elkaar heerlijk zacht, masseerden elkaars borsten en wreven onze borsten tegen elkaar. Ik kon mijn harde tepels tegen die van mijn vriendinnen voelen priemen. Hun tepels waren ook zo stijf en wat opgezwollen van de spanning die er hing. Onze vingers gleden ook over de slipjes en liepen in de randen van de lipjes. Heerlijk zacht en soms heel plagerig traag. Dus niet alleen onze tepeltjes waren hard en stijf, ook onze clitjes die lekker verwend werden. Onze tongen krolden om elkaar van begeerte en lieten niet snel los. Heerlijk!!

Met dank aan Pauline.

Overzicht verhalen